دریغ راهِ نرفته

جانا

   سزای تو چیست؟

کز دورترین خاطره ی کودکیِ خویش

شادمانیِ تلخ گذشته را

بر دوشِ خسته ی امروز

          بار کرده ای..

تصنیف امیر کبیر از شهرام ناظری

آلبومی جدید از شهرام ناظری انتشار یافته با نام امیرکبیر و به آهنگسازی پژمان طاهری. در این اثر که شامل دو سی دی است نوازنده گانی چون شروین مهاجر و شهرام غلامی نوازنده عود، مهرداد کریم خاوری نوازنده دف، زکریا یوسفی نوازنده دف و نگار خارکن نوازنده کمانچه آلتو همکاری داشته اند. 
شعرِ تصنیف امیرکبیر از این آلبوم را مرور می کنیم:

توده ی نابالغ و نظام خردسوز

ریسمانی دراز به حالتِ تعلیق در فضای لایتناهی تاب می خورد. چنگی بدان می زنیم تا برِمان کشد به فراسوها، اما، با بهتی بی فرجام در می یابیم که تهِ این ریسمان، به انتهای چاهی ژرف می کشدِمان و رهامان می کند در آن ژرفاژرف، در دلِ بی انتهاییِ سرگردانی. جایی که بر نابخردی مان حسرت ها خوریم و عهدی که با خود ببندیم که اگر فرصتی، بار دیگر پیش روی مان گشوده شود، دوراندیشی را چراغِ راه گزینش خود کنیم چرا که حکایت کرده اند، دوراندیشی در بدگمانی است (الحزم سوء الظن)

مجموعه گفتارها - 1: درباره امید

قصد داریم مجموعه گفتارهایی به راه اندازیم با موضوعات مختلف که آغازگر بحث و نظر در زمینه های گوناگون باشد. هر بخش شامل مقالاتی است که نظرهای شما می تواند پربارش کند. ضمناً می توانند لینک نوشته های مشابهی در وبلاگ خود یا دیگران را در ذیل هر موضوع وارد کنید. نخستین موضوع ما امید است.

جامعه ی ما و ریشه های مانده گی و نومیدی

  آن که با نومیدی قرین است به همان نسبت، از کامیابی و رستگاری دور است.  جانِ عاشق، همواره آرزومند وصال است. عاشق، هرگز نومید نیست. حتی اگر وصال، ناممکن و هجران ابدی باشد، عاشق، همچون خنیاگرانِ پرووانسی شیدا و شیفته در آرزوهای دست نیافتنیِ خویش غوطه ور می گردد یا چون عارفان، بر عشقِ دائمی خویش بر جمالی دور از دست پای می فشرد  حتی اگر بداند وصال ممکن نیست مگر آن که از وجود خویش بگذرد. انسانِ در یأس، عاشق نیست و در پیرامونِ خویش چیزی چنان پرقدر نیافته که بدان دل بندد و آرزومندش گردد. لذا خود را در باخته  و در چنبره هایِ نامیمونِ حرمان فرو افتاده است.

یادداشت های شبانه - 1

یادداشت های روزانه -1

سه شنبه:

اکنون یقین دارم که تردید برتر از یقین است. شاید به زودی در این یقین نیز تردید روا دارم. هماره از یقینی به تردیدی لغزیده ام و باز از تردیدی در دامنِ یقینی گرفتار آمده ام. جهان و پدیدارهایِ آن طوری نظام یافته اند که زایشگرِ تردیدها باشند. پدیدارهای جهان همگی در خدمت تردیدند حتی اگر در جستجوی یقین باشی تو را در هزارتوی تردیدهایی می افکنند که به یقینِ همه ی یقین کننده گان نیز شک می کنی.