حافظ که بود و چه گفت که نامش بر پهنه ی این خاک تا ابد جاودانه شد؟
به زودی در این باره مطالبی خواهیم گفت اما به خاطره ی روز گرامی داشت او اینک دو غزل دیگرش:
من که از آتشِ دل، چون خَم می در جوشم مهر بر لب زده، خون می خورم و خاموشم
قصد حال است طمع در لبِ جانان کردن تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم
من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم هندوی زلفِ بتی حلقه کند در گوشم
حاش لله که نیم معتقدِ طاعت خویش این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم
هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت ناخلف باشم اگر من به جویی نفروشم
خرقه پوشیِ من از غایت دینداری نیست پرده ای بر سر صد عیب نهان می پوشم
من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم
گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم
***********************************************************
حالیا مصلحت وقت در آن می بینم که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاک دلی بگزینم
جز صَراحی و کتابم نبود یار و ندیم تا حریفان دغا را به جهان کم بینم
سر به آزاده گی از خلق برآرم چون سرو گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم
بس که در خرقه ی آلوده زدم لاف صلاح شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم
سینه تنگِ من و بار غم او هیهات مردِ این بار گران نیست دلِ مسکینم
من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر این متاعم که همی بینی و کمتر زینم
بنده آصف عهدم دلم از راه مبر که اگر دم زنم، از چرخ بخواهد کینم
بر دلم گردِ ستم هاست خدایا مپسند که مکدر شود آیینه ی مهر آیینم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر و پیام خود را انتشار دهید