شعری از نصرت رحمانی

پل پیروزی

پایان گرفت جنگ

و عشق پرشکوهمان

روی دو خط موازی

                                                   

یک متر مانده بود

در بین عشق ما

که واگون ها

پر از سرباز بود

آدامس می جویدند

و از اسارت

بازمی گشتند

لی لی کنان دیوانه وار

عاشق شدیم

سوزن بان می گفت:

بیهوده می دوید، جنگ است

هرگز به هم نرسیدیم

گاهی صدای بهت

شبها صدای رادیو

هنگام جنگ

و جیره بندی قند وشکر

کوپن خریدن دلال ها

در آن زمان که واگون واگون

اسلحه می بردند

روی ریل ها

هنگامه بود

کنار راه آهن

آنجا میان خطوط موازی

هنگام راه رفتن و بازی به روی ریل

می گفت:

این خط از آن تو

آن خط از آن من

لی لی کنان مسابقه می دادیم

روی دو ریل موازی

با حفظ اعتدال

هنگامه خفته بود

آنجا کنار پل پیروزی


ارسال 1 مهرماه 1390