جانا
سزای تو چیست؟
کز دورترین خاطره ی کودکیِ خویش
شادمانیِ تلخ گذشته را
بر دوشِ خسته ی امروز
بار کرده ای..
ای من!
بگو که جرم تو چیست؟
وقتی به جستجویِ پرهای آن پرنده ی مجروح رفته ای
و با شکسته دلی
در کنج این قفس
جز با دو چشمِ خونی و دستانِ بی رمق
بر دردِ ناتوانی خود
هزار بار
از عمق دل گریستی
آه ای وطن
با من بگو که در تنِ این لوحِ ریش ریش
تاریخِ خودنوشته ی عشقی
که زندگی است
جز قحطیِ ترنم و آواز و شور و عشق
چیزی دگر به مسلخِ امروزهای ما
بر دفتر تو می شود افزود
راست؟
باری
جهان گذشت و
مرا
چیزی بها نداد
جز خاطری ز خاطراتِ به جا مانده از قفس
جز جسمِ تازیانه خورده ی تاریخِ مرگ زای
بر روحِ توسنِ آزاد فطرتان
چیزی به جز دریغ
چیزی جز آن که بخواهد شدن به باد
افسوسِ راه نرفته به عزمِ جزم
چیزیِ به جز سپیدیِ دفترچه های شعر
آن جا که تن زند قلم و بشکند زبان
بر نامه های کهن
چیزی به جا نماند
آه ای وطن
نگاه کن
مرا!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
نظر و پیام خود را انتشار دهید